Γεια σου αγαπητέ επισκέπτη, καλώς ήλθες σε ένα κόσμο γεμάτο δημιουργία! Τον κόσμο μου θέλω να μοιραστώ μαζί σου γιατί πιστεύω ότι έχω πολλά και ενδιαφέρον πράγματα να πω στο κατάλληλο κοινό.

Ως πρώτη ανάρτηση του blog, θέλω να μοιραστώ κάτι προσωπικό μαζί σου.

Πριν 14 χρόνια άλλαξα κατεύθυνση επαγγελματικά αφήνοντας πίσω μου μια πολλά υποσχόμενη καριέρα.

Πιο συγκεκριμένα σπούδασα Hotel & Restaurant Management στην Αμερική και δούλεψα για 10 χρόνια σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες στη Ρόδο.

Πώς εγώ που ήμουν ένα κοριτσάκι με αχαλίνωτη φαντασία έμπλεξα στον τουριστικό τομέα; Εγώ, που κοιτούσα τα σύννεφα που σχηματιζόντουσαν στον ουρανό και έβλεπα χαρακτήρες και ιστορίες. Που όταν έπαιζε κάποια διαφήμιση στην τηλεόραση για τις τσίχλες “Wrigley’s” θυμάμαι, σκηνοθετούσα ως παιχνίδι μια καλύτερη εκδοχή της διαφήμισης. Εγώ, που δεν κρατούσα κούκλες αλλά μπογιές και μαρκαδόρους και μου άρεσε να εκφράζομαι μέσα από τις εικόνες!

Καθώς μεγάλωνα και κατά τα λεγόμενα των γονιών μου, μετανάστες στην Αμερική, θα μετακομίζαμε στο κοντινό μέλλον πίσω στην Πατρίδα. Αχ! Τότε Ελλάδα λέγαμε και κολλούσε το στόμα μας. Ελληνικό τραγούδι ακούγαμε και δακρύζαμε. Στο σπίτι μας μιλούσαμε μόνο Ελληνικά. Η μητέρα μου 20 χρόνια στο εξωτερικό Αγγλικά δεν έμαθε, ήταν αρνήτρια.

Με τα μάτια στο νησί, όταν ήρθε η ώρα να σπουδάσω, η λογική επιλογή ήταν ο ξενοδοχειακός τομέας. Καλά τα πήγα ήμουν καριερίστρια. Όμως, το ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα που κληρονόμησα από τον Θεό δε με άφηνε να χαρώ. Ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια της πρώτης καριέρας μου ήμουν δυστυχισμένη.

Παρότι πληρωνόμουν πολύ καλά τότε καμία σχέση με τους σημερινούς μισθούς, ρίσκαρα μετά από πολύ σκέψη και άλλαξα κατεύθυνση. Επέλεξα να αυτομορφωθώ και να εξελίξω τις τάσεις δημιουργίας μου και να της κάνω επάγγελμα. Στην αρχή αυτονομιστικά Γραφίστρια και στη συνέχεια πιστοποιήθηκα από οργανισμούς με πολλούς σχετικούς τίτλους.

Ήταν το πρώτο ρίσκο που πήρα στη ζωή μου. Δεν ήξερα τότε αν θα μπορούσα να ζήσω από αυτό. Δεν ήξερα αν θα έβρισκα πελάτες. Ούτε υπήρχαν ανάλογες θέσεις στη Ρόδο. Πολλές ήταν οι αρνητικές σκέψεις οδηγούμενες από φόβο στην αρχή. Σκεφτόμουν, ότι επειδή μου έκανε κλικ το επάγγελμα αυτό, δεν πάει να πει ότι έχω και ταλέντο σε αυτό. Και αν αποτύχω;

Τίποτα. Άμα μου μπει κάτι στο κεφάλι πρέπει να το κάνω. Σε πληροφορώ φίλε επισκέπτη ότι δε μετάνιωσα ποτέ για την απόφαση μου αυτή. Τα υπόλοιπα όμως θα ξεδιπλωθούν σε άλλες αναρτήσεις.

Τώρα, θέλω να σε αφήσω με κάτι σημαντικό που μου έμαθε η ζωή:

Ότι ηλικία και να έχεις, όποιες και να είναι οι συνθήκες γύρο σου δεν είναι ποτέ αργά να αλλάξεις επαγγελματική κατεύθυνση. Και αν ακόμα έχεις μια ¨σίγουρη δουλειά ή θέση” και είσαι δυστυχισμένος τις περισσότερες ώρες που εργάζεσαι αυτό που σε ωφελεί;

Ακολούθησε το πάθος σου και άκου προσεκτικά την εσωτερική σου φωνή και μην ξεχνάς η ζωή αγαπάει τους τολμηρούς και ο Θεός ευνοεί αυτούς που πιστεύουν.

Μέχρι την επόμενη φορά, τις καλύτερες μου ευχές!